Toegegeven, als zware Wes Craven addict was ik wel een tikje bevooroordeeld, maar als compensatie ben ik nooit echt een diehard fan geweest van de befaamde Scream franchise. Zo heb ik genoten van de originele Scream (W. Craven, 1996) maar verloor ik mijn interesse al bij de sequel Scream 2 (W. Craven, 1997) en gaapte ik mijn verveling bijna weg bij het zien van Scream 3 (W. Craven, 2000). Ik hou meer van de gepassioneerde en over-the-top Wes Craven, van klassiekers als Nightmare on Elm Street (ook de delen twee tot zes, die niet van Craven zijn, worden zwaar onderschat), The Hills Have Eyes (1977) of Last House on the Left (1972). Maar goed.
Een snelle blik werpen op onze aller geliefkoosde website imdb.com reikt ons meestal een hand toe bij welke score we nu aan een film moeten geven. Maar zo zijn wij niet. Meestal reflecteert dat cijfer inderdaad wat wij ervan vinden, maar wij zijn niet de mensen van wie u enige intoming moet verwachten: wij zeggen open en bloot wat we ervan vinden, het waarom vergezeld van enkele plus- en minpunten, als er sprake van is (cf. onze review van Red Riding Hood). Nu, wonder boven wonder scoort Scream 4 (of Scre4m, als u David Fincher bent), nog béter dan de originele horrorfilm uit het epische jaar 1996. Dit hebben er weinigen voorgedaan, daar kan u vast van meepraten als u een filmkenner bent. Het origineel overstijgen? Je moet het maar kunnen (en durven!).
Genoeg gezanikt, tijd om iets over de film an sich te zeggen. Heimelijk wisten we dat de film zeer goed werd onthaald, maar onze eerste indruk na het verlaten van de zaal was niet: ze hebben gelijk. We waren zeker tevreden, maar meer ook niet. Misschien heeft het met het genre te maken - hoewel ik mijzelf kan beschouwen als horrorkenner en liefhebber. Het grote pluspunt van Scream 4, dat we helemaal toeschrijven aan master of suspense Wes Craven, is: het doet wat het moet doen. Dat wil niet zeggen dat we Neve Campbell, Courteney Cox (u allen beter bekend als Monica uit Friends), David Arquette (yep, broer van de vier andere Arquettes) en de anderen bekritiseren, neen, want zoals u weet - of niet - is er bijna geen beter acteursregisseur behalve misschien Sidney Lumet of Dennis Hopper. Het is eerder een manier om te zeggen dat de basisingrediënten die nodig zijn voor een goede horror/comedy zeker niet ontbreken. Zo hebben we een antiheld - naar gewoonte in een emotionerende pov-positie: Ghostface. Uiteraard gaat deze kwaaie jongen al meer dan een decennium mee, wat de thrill vergroot en het gevoel van herkenning toevoegt - waarmee een publiek snel is gewonnen. Ook de cast bestaat uit vertrouwde gezichten, met her en der natuurlijk een frisse adjunctie in de vorm van schoon volk, heel schoon volk zelfs: Lucy Hale, Shenae Grimes, Anna Paquin, Kristen Bell, Aimee Teegarden, Brittany Robertson, Alison Brie, Hayden Panettiere (die blonde kleine van Heroes), Marielle Jaffe en mijn persoonlijke favoriet (en mee van het knapste dat u op het witte doek zal aanschouwen: Emma Roberts, die we enkel kennen van een kleine rol in Blow (T. Demme, 2001).
Veel suspens, een goede antiheld, veel knappe grieten, veel bloed en gegil en - voor een door-en-door afgelikte franchise - onverwachte plotwendingen. Dat zijn de dingen die een horrorfilm in dit subgenre, dat we zoiets als 'highschool horrorcomedy' kunnen dopen, tot een goed model maakt. Maar er is meer. Craven zou Craven niet zijn als hij het daarbij zou laten na minder fortuinlijke pogingen als Scream 2 en Scream 3. Hij gaat in deel vier zwaar over the top, wat we alleen maar kunnen toejuichen, want dat maakt het genre nog beter. Het is een soort mise en abyme-effect: de film is een subgenre van de slasherfilm dat als grootste inherente eigenschap heeft om net die slasherfilms belachelijk te maken. Het is film over film, of voor de nerds onder ons, meta-film. Het wordt pas echt likkebaarden bij de uitstekende tekstlijnen, waarvan ik er u toch enkele moet meegeven: "The unexpected is the new cliche" (waar Craven op die moment aan meedoet), "I know this one, you're not supposed to say that, are you?" of "Time for your last question: name the remake of the groundbreaking... - "Halloween, Texas Chainsaw, Dawn of the Dead, The Hills Have Eyes, Amityville Horror, Black Christmas, House of Wax, Prom Night, My Bloody Valentine! It's one of those, right?" - None of the above!" We kunnen zo nog lang doordraven over het grote meta-gehalte, en we zouden wel willen ook, ware het niet dat reviews een einde hebben en lezers de film in kwestie nog moeten gaan bekijken.
Daarom sluiten we af door u te vertellen dat u deze film alleen maar zou moeten gaan bezichtigen indien u bekend bent in het horrorgenre en op voorwaarde dat u humor in horrorfilms toelaat. Denk aan het geweldige Shaun of the Dead (E. Wright, 2004) of (uiteraard in iets mindere mate) de Nightmare on Elm Street reeks. Hoe Craven in deze film opnieuw slaagt in het perfect balanceren van spanning, schrik (ja, toch wel, bij momenten), het maagdelijke, gore en humor getuigt alleen maar van zuiver vakmanschap. Daarbij lukt hij er nog eens in om op een heerlijk onzelfzuchtige manier de spot te drijven met zichzelf en zijn eigen Scream-succes. Een puike film voor de liefhebbers, een doorsnee horrorfilm met een vreemd smaakje voor de leek.
Ons oordeel: ★★★
Scream 4 (Scre4m) / VS 2011 / Regie: Wes Craven / Scenario: Kevin Williamson / Met: Neve Campbell, Courteney Cox, David Arquette, e.a. / 111 min.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten