Als we eens naar de receptie van de critici kijken, lijkt bijna niemand het tweede deel van de nu al bekende The Hangover te pruimen - op metacritic krijgt hij 46/100, op rotten tomatoes doet hij het zowaar nog slechter: 3,5/10. En we begrijpen waarom. Dit tweede deel, zeer toepasselijk Part II genoemd, is een afkooksel van deel één. Meestal wordt er van een sequel clichématig gezegd dat het een 'flauw afkooksel' is van het origineel. Wel, laat dat woord 'flauw' nu het verschil maken in deze review.
De vroege zomer van 2009. Regisseur Todd Phillips (die in 2000 Road Trip op ons losliet en in 2006 een Oscarnominatie kreeg voor zijn bijdrage aan het script van Borat: Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan) brengt de wereld van de komedie een nieuw kind: The Hangover, een film die de lachspieren in werking zet en toont hoeveel er grandioos kan misgaan als enkele vrienden een pint te veel hebben gedronken en ergens wakker worden zonder zich ook maar iets van de vorige dag te herinneren. De film betekende een grote doorbraak voor zowel Bradley Cooper als Zach Galifianakis. Ook al hadden beiden voordien kleine rollen in aanzienlijk grote films vertolkt - Zach in Below (D. Twohy, 2002), Into the Wild (S. Penn, 2007) en het jaar voor The Hangover in What Happens in Vegas (T. Vaughan, 2008), Bradley in het geweldige Wedding Crashers (D. Dobkin, 2005) en het even sublieme Yes Man (P. Reed, 2008), toch hebben ze de harten van het grote publiek pas voor zich gewonnen met deze chaotische komedie. Ook de derde grote rol van Stu (Ed Helms) kent met The Hangover zijn doorbraak in de filmwereld (u kent hem al wel van de succesreeks The Office), maar lijkt nog niet mee te doen met de echt grote producties.
Dit gezegd zijnde, hoeft men niet te gissen naar hoe Part II in elkaar zit: volledig hetzelfde. Toen wij in de zaal zaten en Cooper de slagzin: "It happened again" hoorden zeggen, dachten we dat we meteen de boeken konden sluiten wat noemenswaardige sequels betreft. Want ja, de opzet is exact identiek. Dit keer trouwt Stu (Ed Helms) met zijn Aziatische prooi (daarvoor bekijkt u best eerst deel één) en nodigt zijn goede vrienden uit op zijn huwelijksfeest in... Thailand! Na wat gemopper over de kostprijs om daarheen te vliegen besluiten Phil (Bradley Cooper) en Doug (Justin Bartha) toch mee te gaan. Iemand haalt echter het pijnlijke onderwerp Alan aan (Alan is, net zoals in deel één, de labiele figuur die de bron van alle problemen kan worden genoemd en wordt gestalte gegeven door Zach Galifianakis). Dat Alan hun vorige uitstapje had verpest is een understatement. Uiteindelijk nodigen ze hem toch uit om mee te gaan. Wat volgt is natuurlijk een onheilspellende trip.
Maar wie heeft ooit gezegd dat een sequel die helemaal in de lijn ligt van het origineel werk zwaar moet onderdoen? Met de nadruk op zwaar, want uiteraard is deel één drie keer zo goed, maar Todd Phillips en zijn schrijvers maken ons opnieuw aan het lachen met deze knotsgekke en onverwachte puzzel. Dat is meteen het allerleukste aan de franchise: het moment waarop iemand wakker wordt en merkt dat hij en zijn kornuiten op een voor hen totaal onbekende plaats zijn beland en dat er zich letterlijk alles kan hebben voorgedaan in de laatste twintig uur. Met behulp van flashbacks, getuigenissen van mensen waarmee ze in contact zijn gekomen, een grote dosis wilskracht (ze moeten binnen een afzienbare tijd in kostuum op het trouwfeest verschijnen) en doorzettingsvermogen (zich zo weinig mogelijk ten prooi laten vallen aan de uitroep: "What the fuck is happening?") geraken Phil, Ed, Zach en vanop afstand ook Doug steeds meer verwikkeld in hun eigen verloren trip. Een spannend surplus is ook dat ze het kleine broertje van de aanstaande bruid van Ed meegenomen hebben maar hem nergens kunnen vinden.
Een verwachte plotlijn dus, maar het is leuk om de rit nog eens te maken, al strooien de makers naar onze mening minder met goede grappen in vergelijking met deel één, maar dat kan een idee zijn. Zo is het ook spijtig dat de beste sequentie ("When a monkey nibbles on a weenis its funny in any language") verwerkt zit in de trailer.
We gaan er niet meer woorden aan vuil maken dan nodig is. Bent u een fan van The Hangover uit 2009? Rep u naar de bioscoop. Bent u een fan van komedie? Idem dito. Bent u een fan van een frisse sequel met een absoluut andere invalshoek dan het origineel? Blijf ver verwijderd van deze prent, u zal uw geld waarschijnlijk terug willen zien. Leuke toevoegingen voor ons: Paul Giamati heeft een kleine rol in deze film. Voor de boksers onder ons: Mike Tyson duikt ook in deel twee op en zal in een verrassende context verschijnen.
Uiteindelijk doet deze film wat hij moet doen, maar valt wel volledig in de schaduw van zijn voorganger. Maar hey, dat hoeft niet altijd slecht te zijn (zoals bovenvermelde kritische bronnen beweren), kijk maar naar onze review van Scream 4.
Ons oordeel: ★★★½
The Hangover Part II / VS 2011 / Regie: Todd Phillips / Scenario: Craig Mazin, Scott Armstrong & Todd Phillips / Met: Bradley Cooper, Zach Galifianakis, Ed Helms, Justin Bartha e.a. / 102 min.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten